Op 12 september j.l. was er in de tuin bij de Villa een bijzonder benefiet concert.
Diverse musisci van het concertgebouworkest, waaronder Dominic Seldis, bekend van het tv programma Maestro, Crashmann, Roi Soleil, Yvonne Groeneveld èn de jongeren van Tannenberg brachten samen gevarieerd programma.
in de pauze was er een heerlijk buffet samengesteld, met hulp van de jongeren en met producten uit de Tannenberg tuin, door Cuisonne en de kleine Landkeuken.
Het publiek was enorm enthousiast en de sfeer was geweldig!
De avond stond in het teken van gemeenschapsvorming, van ik ben omdat wij zijn….
De onderstaande tekst
Van ‘ik ben’ naar ‘wij zijn’
We leven in een samenleving waarin we onze jongeren vooral leren om een ik te worden.
Wie ben jij?
Wat wil jij?
Wat kun jij?
Waar liggen jouw talenten?
Wat wil jij bereiken?
Dat zijn belangrijke vragen. Natuurlijk moeten jonge mensen ontdekken wie ze zijn en hun eigen plek in de wereld vinden.
Maar er is nog een andere vraag. Een vraag die we misschien steeds minder vaak stellen:
Wie zijn wij?
Want een mens wordt uiteindelijk niet alleen mens door zichzelf te ontwikkelen. We worden mens in relatie tot anderen. In een gezin, een vriendschap, een buurt, een school, een gemeenschap.
En juist dat vormen van een gemeenschap is in onze westerse samenleving niet vanzelfsprekend.
Onze maatschappij is sterk gericht op autonomie, individuele vrijheid, zelfontplooiing en eigen succes. We leren onze kinderen om voor zichzelf op te komen, hun grenzen te bewaken en hun eigen keuzes te maken.
Maar een gemeenschap vraagt soms iets anders.
Een gemeenschap vraagt dat je bereid bent om je eigen belang af en toe te ontstijgen.
Dat je niet alleen vraagt: wat heb ík hieraan?
Maar ook: wat kan ik bijdragen?
Niet alleen: word ik gezien?
Maar ook: zie ik de ander?
Niet alleen: krijg ik voldoende ruimte?
Maar ook: kan ik ruimte maken voor iemand anders?
Dat is moeilijk.
Want gemeenschap ontstaat niet doordat een aantal mensen toevallig op dezelfde plek woont, werkt of samenkomt. Gemeenschap ontstaat wanneer mensen verantwoordelijkheid voor elkaar durven dragen.
Wanneer je soms blijft terwijl je liever weg zou lopen.
Wanneer je luistert terwijl je liever zelf zou spreken.
Wanneer je iets doet waarvan niet jij, maar een ander beter wordt.
En misschien is dát wel een van de belangrijkste dingen die wij onze jongeren kunnen meegeven.
Dat er naast de wereld van het eigen belang nog een andere ruimte bestaat.
Een ruimte waarin niet alles draait om winnen, presteren, consumeren of jezelf bewijzen.
Een ruimte van kunst.
Van recht.
Van humor.
Van schoonheid, verbeelding, verwondering en betekenis.
Kunst vraagt niet: wat levert het mij op?
Kunst kan ons stil laten staan, ontroeren en ons iets laten ervaren waarvoor soms geen woorden bestaan.
Recht vraagt ons om verder te kijken dan wat voor onszelf prettig of voordelig is. Het vraagt: wat is rechtvaardig voor ons allemaal?
En humor is misschien wel een van de mooiste manieren om het eigen ik even te relativeren. Om samen te lachen, ook om onszelf, en te ervaren dat we bij elkaar horen.
In die ruimte kan gemeenschap ontstaan.
En ik denk dat wij als volwassenen de verantwoordelijkheid hebben om jongeren naar die ruimte mee te nemen.
Niet door ze te vertellen hoe ze moeten leven.
Maar door die wereld samen met hen te maken.
Door plekken te creëren waar schoonheid belangrijk mag zijn. Waar muziek klinkt. Waar geschilderd en gebouwd wordt. Waar mensen samen eten. Waar gesprekken ontstaan. Waar fouten gemaakt mogen worden. Waar gelachen wordt. Waar iemand niet alleen wordt beoordeeld op wat hij kan of presteert, maar wordt ervaren als iemand die ertoe doet.
Misschien is dat uiteindelijk wat gemeenschap betekent:
dat mijn bestaan niet ophoudt bij mijzelf.
Dat ik onderdeel ben van iets wat groter is dan ik.
Dat jouw geluk ook iets met mij te maken heeft.
Dat jouw verdriet mij niet onverschillig kan laten.
Dat jouw talent onze gemeenschap rijker kan maken.
Van ‘ik ben’ naar ‘wij zijn’.
Dat klinkt misschien als een kleine verschuiving in woorden.
Maar het is een enorme verschuiving in hoe we naar het leven kijken.
En misschien is dat wel een van de grootste opdrachten die we onze jongeren kunnen meegeven:
Word vooral wie je bent.
Ontdek je talenten.
Vind je eigen stem.
Durf je eigen weg te gaan.
Maar vergeet nooit dat je die weg niet alleen loopt.
Want uiteindelijk ontstaat een betekenisvol leven niet alleen uit de vraag:
Wie ben ik? Maar misschien nog veel meer uit de vraag:
Wie kunnen wij, met elkaar, zijn?
De avond vormde de aftrap van een crowdfunding project voor de verbouwing van onze schuur tot kunst atelier en de start van de Stichting Vrienden van de Tannenberg. Een belangrijk moment voor iedereen die het werk van Tannenberg een warm hart toedraagt!
Hier een kleine impressie van de avond